 |
Από ταπείνωση ο Θεός έγινε άνθρωπος!
Από την ταπείνωση Του η γη έγινε ουρανός! |
Ο Μέγας Βασίλειος θαυμάζοντας το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού, θέτει στο στόμα της Παναγίας τα ακόλουθα λόγια: «Πως να Σε ονομάσω εγώ, θαυμαστό μου βρέφος; Τι θνητό όνομα να δώσω στον καρπό του Αγίου Πνεύματος; Να Σου προσφέρω θυμίαμα ή γάλα; Έχεις ανάγκη από τις μητρικές μου φροντίδες, ή να πέσω στα πόδια Σου και να Σε λατρεύω; Τι ανεξήγητη αντίθεση; O ουρανός είναι ο θρόνος Σου κι εγώ σε τοποθέτησα στα γόνατα μου. Σε βλέπω στην γη κι όμως δεν άφησες τον ουρανό. O ουρανός είναι εκεί, όπου ευρίσκεσαι Εσύ».
Την απορία και την έκπληξη της Παναγίας
συμμερίζεται και άγιος Βασίλειος. Και προσπαθώντας να βρει το μυστικό που πέτυχε την ένωση τόσο αντιθέτων πραγμάτων, καταλήγει ότι
είναι Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ!Από ταπείνωση ο Θεός έγινε άνθρωπος!
Από την ταπείνωση Του η γη έγινε ουρανός!Δεν ανέβηκε ο άνθρωπος στον ουρανό. Κατέβηκε ο Θεός στην γη. Και έτσι μας έμαθε έμπρακτα, πως
μπορεί η γη, από τόπος εξορίας να γίνει παράδεισος. Από ζούγκλα, να γίνει Βασιλεία του Θεού. Γι' αυτό και οι πρώτοι, που αξιώθηκαν να Τον προσκυνήσουν, ήταν οι ταπεινοί
ποιμένες. Και οι γεμάτοι ταπεινό και ειλικρινές φρόνημα αναζήτησης της αλήθειας,
«μάγοι εξ ανατολών».Αυτή η αρετή της Ταπείνωσης είναι το μεγάλο μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων.Μόνο ο άνθρωπος που καλλιεργεί και αγαπάει αυτή την αρετή, μπορεί κάπως να νιώσει, τι έγινε εκείνη την παγωμένη νύχτα του Δεκέμβρη στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Και μόνο με αυτή την αρετή, μπορεί να αξιωθεί να δεχθεί στην καρδιά του τον Νεογέννητο Βασιλέα και Σωτήρα Χριστό.
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
" Ενώ ο ίδιος δεν είμαι τίποτε, θεωρώ τον εαυτό μου ότι είναι κάτι σπουδαίο. Ενώ ανακρίνομαι γι' αυτά, προσελκύω προς τον εαυτό μου τη δόξα της αγιότητος. Ενώ είμαι ακάθαρτος στο νου βγάζω καταδικαστική απόφαση εναντίον των πόρνων. Ενώ κατακρίνω τους κλέφτες, αδικώ τους φτωχούς. Στήνω δικαστήριο για τους λοίδορους, ενώ ο ίδιος είμαι ανάξιος για τιμή. ..Απαιτώ τιμή, ενώ μου χρειάζεται ντροπή. Δέχομαι ασπασμούς, ενώ μου πρέπουν εμπτυσμοί. Αντικρύζω μοναχούς και κάνω τον σοβαρό. Βλέπω μοναχούς και αλαζονεύομαι. Στις γυναίκες θέλω να φανώ θελκτικός και στους πλούσιους ευσεβής. Στους ξένους σκυθρωπός και στους γνωστούς μου συνετός και φρόνιμος. Στους συγγενείς μου διάσημος και στους συνετούς πιο τέλειος. Στους ευσεβείς παρουσιάζομαι πιο σοφός, τους ανόητους μάλιστα τους περιφρονώ σαν κτήνη...Αγανακτώ όταν με ελέγχουν, αν δε με κολακεύουν οργίζομαι...Δεν θέλω να τιμήσω τον άξιο, αλλά αν και είμαι ανάξιος, απαιτώ τιμές.."
