ΑΡΧ, ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΟΝΤΙΚΑΚΗΣ-ΚΕΙΜΕΝΑ-ΟΜΙΛΙΕΣ

Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης
Πρώην Ηγούμενος Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους

 

Τα κατά συνθήκην (του Σένγκεν) ψεύδη

Άγιον Όρος και Ευρωπαϊκή κοινότης

Η διαμάχη μεταξύ Φαναρίου και Αθηνών

Μια ορθόδοξη θεώρησι του ανθρώπου κατά τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό

Θάνατος και χαρά

Η Σχέση μεταξύ Επιστήμης και Ορθόδοξης Θεολογίας

Αναζητώντας ένα σύγχρονο ορθόδοξο λόγο

Ομιλία του αρχ. Βασιλείου Γοντικάκη σε φοιτητές 

Ορθόδοξη Αγωγή και Ελευθερία του Πνεύματος 

Θεώρηση χώρου και χρόνου στο Άγιον Όρος

Δεν είναι η Εκκλησία αυτό που νομίζουμε

Ο Άνθρωπος σε αναζήτηση του Θεού. Ανθρωπολογία της Ασκητικής Γραμματείας 

Το λειτούργημα του Γιατρού

Αγιον Όρος και τεχνικός πολιτισμός

Σύγχρονος μοναστικός βίος  (Αρχείο ήχου και κειμένου)

Η ενορία ως κέντρο της ευχαριστιακής συνάξεως 

Η Θεοτόκος  (κείμενο)

Το αρχέτυπο της Ορθοδοξίας στην πράξη - Ο Αγιος

Πρόσωπο και είδωλο στην Εκκλησία 

Theology of Byzantine Icons

Ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (Εισήγηση , Συζήτηση )

Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με κοσμικούς θεσμούς

Η Παναγία μας (Ομιλία που έλαβε χώρα το 1989 στη Λεμεσό της Κύπρου) 

Μετάνοια και Ταπείνωση (Α) 

Μετάνοια και Ταπείνωση (Β) 

Ο Ευαγγελισμός, μυστήριον κραυγής εν σιωπή 

Η Ορθοδοξία μέσα στη σύγχρονη πολυπολιτισμική κοινωνία 

Η Μεγάλη Εβδομάδα 

Απολυτίκιον

Η κρίση με τα μάτια ενός Αγιορείτη

"Πάτερ ημών...": Ερμηνεία στην Κυριακή Προσευχή

Πιλοτικά Προγράμματα Θρησκευτικών: Κάτι ιερό και άγιο προδίδεται

Το πρόβλημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Μία αγιορείτικη θεώρησι

Αγιον Όρος, νέοι και η ευχή του Ιησού 

Αγιον Όρος, αγωγή των νέων και ευχή του Ιησού 

Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Ταπείνωση και Θεία Χάρη 

Η ειρηνική επανάσταση 

Ο θάνατος και ο πόνος στη ζωή του χριστιανού 

Ο αγώνας του Ορθοδόξου Χριστιανού 

Ο θεολόγος στη σύγχρονη πραγματικότητα (Αββάς Ισαάκ, Ντοστογιέφσκι, Κουροσάβα, Φρανκλ) 

Το μήνυμα των Νεομαρτύρων δια του αγίου Κοσμά του Αιτωλού 

Το χαροποιόν πένθος 

"Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη, ζήσεται" 

Σχόλιο στο τρίτομο έργο "Η Ιερά Πορεία Αγάπης, Ειρήνης, και Ενότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου", του Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος

 Η ελληνική επαρχία ως πολιτιστική πρωτεύουσα 
 

Η παράδοση ως κίνδυνος και ως ελπίδα (www.Antifono.gr)

H συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού

π.Βασιλείος Γοντικάκης, π. Καθηγουμένος της Ιεράς Μονής Ιβήρων

Μέσα στη θεία μυσταγωγία της Ορθοδόξου λατρείας βρίσκεις τον ουρανό στη γη όχι ως θεατρική αναπαράστασι, αλλά ως λειτουργική πραγματικότητα. Μέσα σ' αυτό το κλίμα βασιλεύει και διευθετεί τα πάντα η ασύγχυτη και αδιαίρετη ένωσις του θείου και ανθρωπίνου· δωρεά της παρουσίας του Θεανθρώπου Κυρίου, που είναι ο προσφέρων και προσφερόμενος Μα, δεν είναι μητέρα μας η Μεγάλη Εκκλησία; Δεν βρίσκεται εκεί η καρδιά μας, η δύναμις και το πώς ζήσαμε μέχρι τώρα; Και δεν βρίσκεται εκεί η εξασφάλισις της ελπίδος για το πώς μπορούμε να ζήσωμε στην εποχή της παγκοσμιοποιήσεως και διεθνοποιήσεως;
Βλέποντας τα πράγματα από το Αγιον Ορος θα ήθελα (μου ζήτησαν και κάποιοι αδελφοί) να έλεγα δυο λόγια.

Ως αγιορείτης, βρίσκεσαι σε τόπο και τρόπο ασφαλείας, εάν είσαι αληθινός μοναχός. Είσαι νεκρός και είσαι ελεύθερος.

Ρώτησε κάποιος μοναχός: «Γιατί, περπατώντας στην έρημο, φοβάμαι;» Ο γέροντας του απαντά: «Ακμήν ζης», ακόμα ζης. «Εάν ήσουν νεκρός, δεν θα φοβόσουν τίποτα. Θα ήσουν απόλυτα ελεύθερος και ευαίσθητος. Θα ήσουν μια αίσθησι».

Ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι να φτάση σ' αυτή την αίσθησι, να γίνη μια αίσθησι. Εάν σου δοθή αυτή η χάρις, τότε κινείσαι ελεύθερα. Κυκλοφορείς κεκλεισμένων και ανεωγμένων των θυρών, με λυμένα και άλυτα τα προβλήματα.


Αν κάποια εμπειρία σε σφράγισε· εάν κάτι τέτοιο, έστω ελάχιστα, σου δόθηκε· εάν βρήκες την παρηγοριά έπειτα από την πολλή δοκιμασία· εάν είσαι «της Αναστάσεως την πείραν ειληφώς»· εάν πέρασες, έστω και μια φορά αλλά πραγματικά, διά του θανάτου (του αληθινού) στη ζωή· τότε μπορείς να ελπίζης. Μπορείς να προχωρής. Χρειάζεται όμως, εφόσον ακόμη βρίσκεσαι σε τούτο τον κόσμο, τον μεταβαλλόμενο και αλλοιούμενο, να προχωρής με πολύ δέος και προσοχή, στηριζόμενος στην αγάπη (που είναι θυσία των πάντων) και στην ταπείνωσι (που είναι αγάπη εξαφανίσεως), για να φανερώνεται ο Αλλος, που είναι παρηγοριά όλων.