«Εγώ έχω μοιράσει παράνομα φυλλάδια
Κραυγάζοντας ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! στη μέση του δρόμου
Εγώ συμμετείχα στην εξέγερση του Απρίλη
Ομως χλομιάζω όταν περνώ κάτω από το σπίτι σου
Και μια μόνη ματιά σου με κάνει να τρέμω (...)»
Κραυγάζοντας ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! στη μέση του δρόμου
Εγώ συμμετείχα στην εξέγερση του Απρίλη
Ομως χλομιάζω όταν περνώ κάτω από το σπίτι σου
Και μια μόνη ματιά σου με κάνει να τρέμω (...)»
| Ο Ερνέστο Καρντενάλ, όπως τον φιλοτέχνησε ο Ralph Tepel |
Ο Καρντενάλ είναι μια από τις πιο σημαντικές μορφές του αιώνα μας. Είναι ένας καθολικός ιερέας, όμως κι επαναστάτης ενάντια στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Ενας σύγχρονος «μυστικός», ο οποίος, για ένα διάστημα απομονώθηκε από τον κόσμο σαν μοναχός μαζί με τον Βορειοαμερικανό ποιητή Θωμά Μέρτον. Ενας ιεροκήρυκας της «θεολογίας της απελευθέρωσης», που ίδρυσε μια κοινότητα ποιητών - χωρικών στο Αρχιπέλαγος του Σολεντινάμ. Πάνω απ' όλα, ένας φλογερός επαναστάτης ενάντια στη δικτατορία των δύο Σομόζα. Στη συνέχεια, ένθερμος υποστηρικτής της κυβέρνησης των «Σαντινίστας». Διέδωσε την ιθαγενή κουλτούρα, της οποίας τους μύθους και τις φόρμες ενσωμάτωσε στο έργο του. Κηρύσσει τη Βίβλο, αλλά πιστεύει και στο μαρξισμό - λενινισμό. Υποστηρίζει τα φιλειρηνικά, αλλά και τα ένοπλα κινήματα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Εχει τα πόδια στη γη και το κεφάλι ...στον ουρανό. Η πνευματική του δημιουργία αποτελεί μόνο μια πλευρά αυτού που ο ίδιος αποκαλεί «έργο της ζωής».
Ο Ερνέστο Καρντενάλ θεωρείται ο κληρονόμος του κινήματος της Vanguardia, που γύρω στο 1930 προσπάθησε ν' ανανεώσει την ποίηση της Νικαράγουα, απαλλάσσοντάς την από τον ακαδημαϊσμό και το ρητορισμό. Ο ποιητής οδηγεί αυτήν την ανανέωση στην κορύφωσή της. Εισάγει τον όρο «εξωτερίκευση». Δηλαδή, ποίηση αντικειμενική, αφηγηματική και ανεκδοτολογική. Ποίηση φτιαγμένη από τα στοιχεία της πραγματικής ζωής, ποίηση «ακάθαρτη». Πηγαίνει ένα βήμα πιο μπροστά, ακολουθώντας τα χνάρια των «Ωδών» του Πάμπλο Νερούδα, ο οποίος μίλησε, επίσης, για «ακάθαρτη ποίηση».
