Ο Πάτερ Αντώνιος, επικεφαλής της οργάνωσης «Κιβωτός του Κόσμου», εξηγεί πώς αντιμετωπίζει τον ρατσισμό στην καθημερινότητα.
«Η
μητέρα μου φορά τη μαντήλα. Κι είχαν πάει να της επιτεθούν οι
ακροδεξιοί, μια μέρα στη λαϊκή, με πολύ κόσμο. Της ζητούσαν τα χαρτιά
της κι ευτυχώς τους έδιωξε η θεία μου, που δεν φορά μαντίλι και ξέρει
καλά τα ελληνικά» διηγείται η 15χρονη Ντίμα που κατάγεται από τη Συρία.
«Εγώ έχω γεννηθεί εδώ. Κάποια μέλη της Χρυσής Αυγής, όμως, είχαν έρθει
και σε “μένα, επειδή με είδαν σκουρόχρωμη, να μου ζητήσουν το ίδιο
πράγμα. Επειδή όμως δεν έχω προφορά κι ήμουν με άλλα κορίτσια από την
Ελλάδα, παραξενεύτηκαν. Μας είπαν να τους το πούμε, αν δούμε κάποιον από
ξένη χώρα, κι έφυγαν».
«Οι δικοί
μου γονείς ήταν Χριστιανοί του Ιράκ. Περπάταγαν επί 15 μέρες για να
φτάσουν στην Ελλάδα, λόγω του πολέμου, πριν από 22 χρόνια» αναφέρει η
Σοφία. «Εγώ έχω γεννηθεί εδώ κι έχω βιώσει το ρατσισμό – τόσο προσωπικά,
όσο και μέσω της οικογένειάς μου. Ό,τι μου έλεγαν με πείραζε πολύ.
Τώρα, προσπαθώ να βοηθήσω παιδιά, που έρχονται κλαίγοντας και μου λένε:
“o τάδε με είπε μαύρη” λόγου χάρη. Προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι αυτό που
συνέβη δεν ήταν χαρακτηριστικό και πως μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά οι
άνθρωποι με διαφορετική θρησκεία, πολιτισμό ή καταγωγή», συμπληρώνει η
21χρονη φοιτήτρια νοσηλευτικής.
Το Ευαγγέλιο στον σύγχρονο κόσμο: συναντήσεις με χριστιανούς και θύραθεν στοχαστές.